ya o kadar karmaşık duygularım ki... çok ama var ya cidden çok uzun zamandır böyle derin yoğun böyle gerçekçi ve samimi bir dizi izlemedim. her bir karakter hakkında o kadar detaylıca konuşabilirdim ki ama buraya bildiğin makale dökerim yani. o yüzden sadece spesifik sahnelerden bahsetmek istiyorum. syd o müjdeyi duyduğundaki tavrı, ocakta ateşi açtığında o bir anda zihninin bulanıklaşması ve ardından bir anda netleşmesi yani bunu nasıl bu kadar güzel yansıttın anlamıyorum. ardından ne zamandır ikisi de biririne sımsıkı sarılmak istiyor ama aralarında her zaman bir mesafe vardı o yüzden hiç birbirlerine karşı bir coworker değil de bir dost olarak yaklaşmadılar. o sarılma anı o yüzden çok çok değerliydi.ben hep inanıyorum ki syd her zaman carmyye bir hayranlık duydu, onu idolü olarak gördü ve bu hayranlığı çok hafiften bir kıvılcım çıkardı içinde. sarılırken sydin gözlerini sımsıkı kapatması carmye aslında ne kadar çok sarılmayı istediğini gösteriyor ama sadece bu değil peterın dediği gibi teoriler var ve benim teorim de syd aslında he bi crushı vardı carmye. bunu bilmiyorum gerçekten hissettim çünkü carmynin o kaosunu bu kadar kaldıramazdı syd. birçok yorum okudum sydi sevmeyen ama en başından beri syd bence azim erdeminin vücut bulmuş hali. richieye girsem buradan çıkamam ya, o kadar mutluyum ki onun adına yani paramparça olmuş ama yine de bir araya getirmeye çalıştığı hayatı yavaş yavaş düzene girdi. dizide gördüğümüz tek ilişki ilerlemesi jess le richie ilerlemesiydi ve o kadar tatlılar ki richienin gülümsediği her bölümde böyle ellerimi laptoba uzatıp onun yanaklarını fln sıkmak isterken buluyorum kendimi. bu sezonun neredeyse tamamı sadece bir akşam yemeği için verilen çaba anlatıldı, tek bir gün geçti. bunu beklemiyordum açıkçası. bu sezonda özellikle başlarda en çok üzüldüğüm nokta carmynin çok arka planda kalmasıydı. ama aslında syd öne çıkarak geçen sezonlardaki carmy yoğunluğu dengelendi gibi esasında. sadece claire in gelmesini çok bekledim. gelmemesi şaşırttı fakat not a big deal. o carmy syd sarılma sahnesi benim için yeterli bir duygu patlamasıydı. o gayretlerinin sana verdiği meyveyi tadabilmek, o başardım diyebilmenin hazzı(syd ateşe bakarken tam olarak bunu zihnine kazıyordu) yani o his bilmiyorum daha ne kadar güzel aktarılabilirdi. ben de kendimce, hayatta, kariyerimde çabalayan biriyim, gayretlerimin karşılığını bekleyen biriyim ve bu başardım diyebilmenin hazzı cidden çok öte bir duygu. her neyse. bilmiyorum bu dizi ilk kaçıma girer ama beş içerisine rahat koyacağım. özellikle güzel bir final verdiği için, diğer diziler gibi başta güzel gidip sonda iyice içine etmediği için tüm ekibe teşekkürler. buram buram sanat kokan, emek kokan bu dizi bende çok farklı bir yer edinecek